Smutna i przygnębiona. Bo tak naprawdę nie wiem co robić dalej????Mmm mam nadzieję, że jakoś to przetrzymam i dobrze się ułoży.Niech by uśmiech zagościł w końcu tego lata na mej twarzy!

Ostatnie dni minęły na ciężkiej pracy. Opłaciło się jednak choć nie takiego finału oczekiwałam. Oczywiście nie obyło się bez wpadek. Bo jedne osoby musiały pokazać kto tu ma racje czy też jest u władzy. Tak, tak było mi przykro ale zapamiętam ten gest oj bardzo długo. Zrobione jest i jest ładnie. Hm jednak przestrzeni tak mało mam, że trudno było cokolwiek zmienić na inne. Choć małe zmiany się dokonały. Musiałam jednak być bardzo zmęczona bo zachorowałam. Ba miałam nawet wysoką temperaturę co mi się w ogóle bardzo dawno nie zdarzyło! Infekcja nie mal że latem a zimą nic? Szok najgorsze chyba co może być. Spać nie można a i z trudem się zasypia. A wracając do poprzedniego tematu a i owszem owy mężczyzna się odezwał wyrażając to samo zadowolenie ze spotkania jak i moje. hm ale czy dojdzie do kolejnego nie wiem. Jak wiadomo, każdy z Nas ma nadmiar pracy i swoich zajęć.

Długo odkładane i wyczekiwane spotkanie doszło do skutku. Fakt jednak taki, że i w zaplanowany dzień też trzeba było czekać. Jednak byłam dziwnie spokojna. Denerwowała mnie pogoda, że jeśli się jednak zepsuje nagle będę musiała zmienić swoje ubranie na inne a nie chciałam tego. Tak sobie zaplanowałam ładną sukienkę, makijaż i delikatny zapach perfum. Udało się pogoda nie popsuła planów. Nie mniej jednak spotkanie było nad wyraz udane dla mnie miłe bynajmniej ja je tak odbierałam nie wiem jednak co on myślał na ten temat.Rozmawiało się dobrze bez dłuższych pauz. Myślę iż było okey! Rozstaliśmy się w dobrych nastrojach zapewniając o kolejnym spotkaniu drugą osobę. Mężczyzna owy przypadł mi do gustu. Była stateczny wysoki nawet przystojny ale nie to ważne. Nie czułam przy nim żadnej tremy, zdenerwowania i ja wiem niechęci? dla mnie było okey. Aż sama jestem tym faktem zdziwiona. Nie mniej jednak napisałam krótkie info ale cisza. Nie wiem czy dopytywać, czy nalegać czy po prostu przeczekać. Tak kochani na mej twarzy kilkakrotnie gościł uśmiech owego popołudnia. Nadzieja w tym iż i On to zauważył i był radosny?
Nie wiem ale spotkanie Ja oceniam pozytywnie, jedno które mnie nie zniechęciło do dalszego działania.

Ciężko tak. Ucieczka w swoją działeczkę na nie wiele się zda. Zaczęłam tam spędzać już wolne popołudnia. Czuję, że dalej odsuwam się od tego świata choć w jakiś tam sposób sama zostałam tam odsunięta. Nikt się nie odezwie, każdy milczy jak już weekend nadejdzie. Swoje rodziny, dzieci to i swoje plany na spędzanie wolnego czasu. Kogo tam obchodzi koleżanka z dnia wolnego w tygodniu. Przezwyciężyć tą samotność coraz to trudniej jest. Pozostałam sama na tym pustym placu, czuję się z tym źle!

Jak co roku nie lubię tego dnia. Wiedziałam czego się spodziewać. Owszem zawiodła mnie jedna osoba. Spodziewałam się raczej innej formy wyrażenia treści no ale wyszło jak zwykle. Nie lubię takiej formy i po prostu zrobiło mi się smutno.Potraktowała mnie odczepni a ja liczyłam ja zwykle na coś więcej...Nie umiem tego wyrazić słowami ale poczułam ten ból zawiedzenia, smutku i beznadziei. Kim jesteśmy wobec innych? Ja odpowiedziałam sobie na to pytanie i wiem, wiem to dokładnie. Jestem nikim, albo raczej osobą, która nie ma prawa i nie może odmawiać z niczym. Bo mi nie wolno ranić i pozostawiać innych bez pomocy. To mnie trzeba zostawiać samą, radź sobie, bo My nie mamy teraz czasu!